می روم، تا قهوه ای سفارش دهم تنها با دو دست خالی ک ب دور فنجانم حلقه زده اند می سوزد، اما تحمل میکنم ؛ سرم را بالا میگیرم منتظرم، منتظر بارانی ک ببارد و من بهت زده از پشت شیشه صامت شوم می بندم، چشمانم را ! تا تلخی این ارامش ؛مغزم را پر از خواستن کند .خواستن کسی ک از من خالی باشد تا جایی برای خودخواهی کردنم، داشته باشد می روم، دور می شوم ، دور می شوم از هم همه های بی احساس از خیابانی ک پر از نور های کم است و پر از ترس! می زنم ، لبخندی را ، چرا ک با حامی ام

دور بودی از من تو,از من دور بودی کنج تر از همه ی دنیا گنگ تر از همه ی فکر ها توی اکواریم ذهنت خواستن رودخانه ی قلبت بی قرار و اشفته حرف های نانوشته یه جای خالی و تلخ بی درد و حسود از این همه سهم یکباره... شگفت زده از نگاهت تو شیشه خاکستری شناختت بین انگشتانم خالی بود قفل شدن در کنار تو آنی بود دل را ب هوس نفروختی و ماندی مرا ب خود بازگرداندی و فهماندی این عاشقانه گنجایش بیشتری دارد شاعرانه بودن حریم با معرفت تری داری مرا با خود بردی و دل را بردی سپردی مرا

دور بودی از من تو,از من دور بودی کنج تر از همه ی دنیا گنگ تر از همه ی فکر ها توی اکواریم ذهنت خواستن رودخانه ی قلبت بی قرار و اشفته حرف های نانوشته یه جای خالی و تلخ بی درد و حسود از این همه سهم یکباره... شگفت زده از نگاهت تو شیشه خاکستری شناختت بین انگشتانم خالی بود قفل شدن در کنار تو آنی بود دل راادامه مطلب

یه حسه خیس

فصله پاییــــز اما بوی بهاریست

اسمان تاریکـــــ است اما ســـــــرد نیست

قطرات بــــــــاران را احساس می کنم

اما اشک حســـــه تازه ای نیست

خواندن ذهن تو کاره ســــــــاده ای است

تنـــــــها ماندن بی تو بودن نیست

گونه هایم آغشته به باران

اما گرمی اشـــــــک ها به یـــــــاد بهاران

سوزش نگاه تو نابینایم می کند

باتو بودن مرا از خود بی خود می کند...

اما می روم......

باز پاییز امد و قلب مرا لرزاندمرا به یاد خاطرات با تو بودن می اندازداما این خاطرات مرده را در کجا خاک کنم؟برگ های پاییزی به صورتم میخوردیک مکث کوتاه .قدم هایم را برداشتم و به سوی امتداد جاده حرکت کردماما وقتی به آنجا رسیدم اخر دنیا نبودبه دوراهی ختم میشد که قلب مرا از هم جدا میکردو انتهای راه را نمیدیدمنمی دانستم کدام راه را انتخاب کنمپس از وسط دو راهی رفتم و خود را به پایین دره انداختمو آرام و بی صدا بر روی تخته سنگ ها افتادمو قلبم به آن طرف افتاده بودیک مرد به طرفم آمد و پایش را روی قلبم گذاشتو من اخرین نگاهم را به او کردم ولی او را نشناختمچون او کسی نادامه مطلب

ذهنم شلوغ نیسـت...

باورم کن

هنوزم چشمانم خیس است,که سراب را نبینم

قلبم به من خیانت میکند

نگاهم را سرد کردم

هوا گرم شد اما هنوز یخ زده ام

لحظه ها...

یک خط خالی و امتداد...

یک ثانیه گذشت

اما تو نگذر

درد را احساس نمیکنم

سپیده با تـــــــوام؟ اما تو هــم...رفتی...

من از باتو بودن خالی هستم,خالـــــــــــــــی.

یک روز گرم بهاری,بدون تـــــــو...

در صحرایی قدم میزدم

آنجا گرم بود اینجا را میــــــدانم...

با وزش هایش شن های صحـرا را به ارامی به این طرف و آن طرف می برد...

سکوت صحرا را در هم می شکست

اما نمیدانم چرا با اینکه شن ها جابجا می شدن,

همچنان صحرا,صحرا بود....!؟

ذهن مرا بخوان

سکوت,تنهایی,نگرانی

این ها کلمه هایی هستند که,

.

.

.

تو را احساس میکنند

چشم هام را بستم که رفتنش را نبینم...

حسه کودکانه ای مرا صدا میزد...

به دنبالش برو..

از دست رفته,از دستش نده ...

همیشه مثل دریا بود..

در دریا غرق میشوم و همچنان از غرق شدن میترسم...

از من دور می شود...دور و دورتر...

دیگر کنارم نبود...

دیگر شانه هایش در کنارم نبود,که سر بر دوش او بگذارم...

و ارام بگویم, "اینک آغاز شد" ...

در این زمان بحرانی..با دو شانه ی خالی...

ارام میگویم "هم اینک تمام شد" ...

اسمانم خالی از تنهایی
روحم بسته به این کلمات تکراری
فرصـــــــت زندگی را باخته
تا اغوش طبیعت تاخته
می بینم افتاب را در شب
می کوشم در این راه ســــــخت
انعکاس قبـــــــــر در این اب
می شمارم این لحظه های ناب
.
کور می شوم از این افگـــــــــار

خبری نیستاز آن عاشقانه های عاشقانهاز آنی ک تمام وجود را بی وجود میکردخبری از دل سردیستاز خستگیستاز باور روزمره گی های ادم هااز خط های جمع شده ی پیشانیخبری نیست از دخترکی ک بی تفاوت بودخبری از بی تفاوتی های اغاز یک نماندنلمس سوت پایان دوردست هادرک نزدیکی های رفتن و نماندنسودایی از بی شوقی اوخبری از ایستادن و منتظر نماندنخبری از باور یک شیوه ی انتظار نداشتننزدیک شدن آن دورها یا دور شدن آن نزدیکی هاهمان ثانیه ها نزدیک استنزدیک است برای بی خبر شدنبرای از خود بی خود شدنبرای بی باور شدنبرای له شدنبی دریغ نیست دلمردگی هادل شستن هاهمه و همه از بی تفاوتی سادامه مطلب

گاهی می رود ، دلم را می گویم ..
اما برمیگردد!
همسفر خودش را؛ یا گم می کند یا اصلا پیدا نمی کند
اما برمیگردد!
و نیست کسی ک؛ ب جرم بازگشت او را بازداشت کند

می روم،تا قهوه ای سفارش دهمتنها با دو دست خالی ک ب دور فنجانم حلقه زده اندمی سوزد،اما تحمل میکنم ؛ سرم را بالا میگیرممنتظرم،منتظر بارانی ک ببارد و من بهت زده از پشت شیشه صامت شوممی بندم،چشمانم را ! تا تلخی این ارامش ؛مغزم را پر از خواستن کند.خواستن کسی ک از من خالی باشد تا جایی برای خودخواهی کردنم، داشته باشدمی روم، دور می شوم ، دور می شوم از هم همه های بی احساساز خیابانی ک پر از نور های کم است و پر از ترس!می زنم ،لبخندی را ، چرا ک با حامی ام هیچ ترسی ندارممی شوم ،رد ؛رد می شوم از کنار مغازه ای ک پر از نورهای رنگی و نگاه های دورنگی ست! می دهم ،ادامه راهم راادامه مطلب