نه ...

چشم هام را بستم که رفتنش را نبینم...

حسه کودکانه ای مرا صدا میزد...

به دنبالش برو..

از دست رفته,از دستش نده ...

همیشه مثل دریا بود..

در دریا غرق میشوم و همچنان از غرق شدن میترسم...

از من دور می شود...دور و دورتر...

دیگر کنارم نبود...

دیگر شانه هایش در کنارم نبود,که سر بر دوش او بگذارم...

و ارام بگویم, "اینک آغاز شد" ...

در این زمان بحرانی..با دو شانه ی خالی...

ارام میگویم "هم اینک تمام شد" ...